Taal en Maatschappelijke ontwikkeling
Workshops en andere activiteiten
Dichter bij de digitale democratie
Alphons Levens stuurde mij ooit een gedicht van de Nederlandse Dichter des Vaderlands. Ik heb nooit begrepen waarom hij dat gedaan had, maar nam toch de vrijheid mijn vermoedens te ordenen. Ik denk dat zijn gedichten qua vorm en stijl naadloos aansloot bij het toegezonden gedicht. Ik beschouw Alphons ook als de dichter des Vaderlands en het Geweten van Suriname. Hij heeft mij wel aan een soort vergelijkende denken gezet.
Jaren geleden ontstond het fenomeen Stadsdichter in Nederland. Niemand wist hoe de lijst van kandidaten tot stand gekomen was, maar de beoogde winnaar stond al op nummer één. Vanaf het moment van de vaststelling van de lijst raakte mijn mailbox verstopt met aanwijzingen hoe ik de nummer 1 op zijn plaats kon houden. Ik moest vooral vrienden manen op die ene man te stemmen. Maak niet uit of ze ooit iets van hem/haar hadden gelezen. Als ik een GSM in huis had kon ik nog een keer een SMS sturen. De winnende dichter werd heel democratisch gekozen voor twee jaar. Het mooiste wat hij ooit deed om zijn keuze te rechtvaardigen was wel zijn goedmoedigheid te tonen.
Elke stad is pas stad als er zwervers en daklozen de stoepen bevuilen. Wanneer ze ooit sterven wordt hun stoffelijk overschot officieel bezit van het stadsbestuur en dat bepaalt op welke wijze het overschot onder de zoden zou verdwijnen. De stadsdichter nu vond het zo jammer dat behalve doodgravers alleen een ambtenaar van de burgerlijke stand aanwezig zou zijn.
De slimme stadsdichter vroeg toestemming om een gedicht van erkenning van de mens, speciaal voor de overledene te mogen voordragen. Bij leven had de dakloze de stad immers belangeloos helpen voldoen aan de stadsnorm. Ik weet nog steeds niet wat ik van het gedicht gevonden heb. Voor een gedicht bij de open groeve was er naar mijn oordeel iets meer nodig dan verzamelde woorden.
Enkele jaren terug was ik in Kaapstad en daar woedde ook de competitie via een programma van de Idols. Het volk mocht een email of SMS sturen en het ging om twee kandidaten. Toevallig was de ene man zwart en de andere blank.
De blanke man haalde het wel, terwijl hij absoluut minder was dan de zwarte. Ik hoorde later het excuus. De zwarte fans hadden geen GSM en geen computer. De kranten hielden vol, dat de verkiezing, algemeen, geheim, vrij, democratisch en vooral rechtvaardig was. Sommige dingen zijn helaas niet wat ze lijken te zijn.
De ervaring met de digitale democratie heeft de organisatoren van de verkiezing voor de Dichter des vaderlands niet kunnen weerhouden on hetzelfde traject te volgen. Alles wees er op dat de digitale democratie een allochtoon had uitverkoren om te mogen winnen. Ik kreeg als soortgenoot vele aanmaningen om mijn stemadvies door te sturen. Hij, de Allochtoon, werd gekozen en is nu verplicht op Nederlandse hoogtijdagen een degelijk gedicht te schrijven. Gedichten schrijven vraagt een beetje betrokkenheid een beetje emotie en meer. Ik zou het als dichter een ongemakkelijke uitdaging hebben gevonden een gedicht te schrijven bij het feest van Ontzet van Leiden, de PC van Franeker, de Appelfeesten van Lutjebroek of het klompendansfestival van Tietjerkstradeel.
Ik wist ook niet wat ik met het gedicht moest beginnen, dat ik van een schrijfbroeder uit Paramaribo had ontvangen.
Lezen en deleten zegt mijn herder.
Tot slot een raad aan poëzie minnend Suriname: Het wordt tijd voor de Stadsdichter voor Paramaribo en omstreken, maar dan benoemd na een vrije, geheime, en algemene verkiezing zonder sms en zonder spam.
Guillaume Pool
Terug naar De Kunst van Poëzie