Taal en Maatschappelijke ontwikkeling
Workshops en andere activiteiten
De kunst van Vertellen
Onder de Amandelboom
Dede oso als therapie
No more stories is een indringend in het Engels opgevoerd theaterstuk over zeven vrienden, die bij elkaar komen om te rouwen over de dood van een vreemdeling. Een onbekende, die op straat stierf in het toevallige bijzijn van een van hen. Hij heeft geen nabestaanden, niemand die zijn levensverhaal doorvertelt. Zij besluiten dat voor hem te doen, omdat wanneer je verhaal niet meer wordt verteld, je werkelijk ophoudt te bestaan. Tijdens de dede oso treuren de vrienden ook om hun eigen verliezen: hun verloren liefdes, mislukte levens en gemiste kansen. De zeven verhalen zijn stuk voor stuk sociaal maatschappelijke tragedies. Krantenkoppen, die op de planken tot leven komen: Tienermeisje verkracht en zwanger door stiefvader, Dochter verstoten na mislukte uithuwelijking, Vriendin moord uit hebzucht vriend, enzovoort. Sharda Ganga, schrijfster en regisseuse, geeft diepte aan die koppen en verschaft inzicht door waarachtige karakters neer te zetten. Ieder huisje blijkt zijn kruisje te hebben, eerder een diep kerfje, maar het blijft allemaal behapbaar doordat er een flinke dosis humor aan is toegevoegd. Zo wordt de praatgrage Gina (Wanaha de Vries) met een simpel 'shut up' de mond gesnoerd, wanneer ze wil uitweiden over onderwerpen als alzheimer. En Gina noemt, heel wrang, de landbouwchemicaliën, die haar vader innam op het dieptepunt van zijn 'clinical depression', hindostaanse coca cola.
De vrienden, roemloze en beschadigde personages, horen elkaar aan en houden zich al doende 'in leven.' Dede oso als therapie. Dat er tijdens die vertellingen hier en daar sterke taal valt, is volstrekt functioneel: een vrouw, die terugdenkt aan haar verkrachter zal al snel op de term 'son of a bitch' stuiten.
Sluitstuk is het verhaal van Kurumu, gespeeld door Clinton Kaersenhout, die opgroeide ten tijde van de binnenlandse oorlog in een dorp, dat we herkennen als Moi Wana. Het gezin waartoe hij behoorde, werd uitgemoord, hij is de enige overlevende. Jaren later wordt er namens de staat Suriname compensatie aan de nabestaanden uitgekeerd door mensen die in villa's wonen. Maar wie was toen eigenlijk de vijand en wie de vriend? vraagt Kurumu zich af. Voor wie werd er gestreden? Voor het volk? Maar dat zijn wij, dat ben ik. We maken immers allemaal deel uit van de samenleving, én haar misstanden. Daarmee lijkt Kurumu ons indirect aan te spreken. Zijn we niet allemaal schuldig?
No more stories is een stuk dat je bijblijft. Gelukkig is het uiteindelijk toch nog in Trinidad opgevoerd. Ze zouden hebben gemist.
Tessa Leuwsha
