Rampen
Er wordt heel wat af-gedefinieerd de laatste tijd, wat nu eigenlijk een ramp is. Suriname werd de afgelopen weken platgelopen door buitenlandse (lees Nederlandse) journalisten, die “onze” ramp kwamen filmen, becommentariëren en kleineren, nadat diezelfde journalisten alle moeite hadden gedaan om het rampgehalte te overdrijven bij hun eigen redacties om daarmee een ticket richting Zanderij te veroveren.
Om iets een ramp te vinden, moeten er zoveel en -tig doden zijn gevallen? Moeten kinderen met opgezette buikjes, dunne armpjes en redi-redi w'wiri hongerig in de lens kijken om van een ramp te mogen spreken? Is er alleen bij massale vernietiging sprake van een ramp?
Volgens “Koenen” is een ramp: ongeluk, onheil. Al op 10 mei begeleidde ik vier 4-tonners en een Daftruck, volgeladen met de eerste noodpakketten, naar Atjoni en vandaar naar de dorpen tussen Pokigron en Lespansi. Ik sprak met Fina Adjako op Kajapaati. Ze verloor 547 van haar 550 kippen. Is dat geen ramp, onheil, ongeluk? En de enorme schade die Selientje en haar man André van het toeristenkamp I Sa Dou bij Jaw Jaw hebben geleden, is dat voor hun geen ramp? Terwijl je gewend bent zelfvoorzienend te zijn, moet je nu een jaar lang hopen dat je vanuit Foto wordt voorzien van de eerste levensbehoeften: een ramp dat je zolang moet wachten op je volgende oogst! Wie bepaalt voor jou, of wat jou overkomt, een ramp is of niet?
Algemeen bekend is de mop over God die de wereld schept met in Japan en Peru aardbevingen, vulkaanuitbarstingen in Indonesië, in Bangladesh en China overstromingen en orkanen op Jamaica. Als de engelen daarover klagen en God vragen waarom Hij bepaalde landen zo plaagt met rampen en Suriname (in ons zuiderbuurland wordt dezelfde mop verteld, maar dan gaat het over Brazilië) niet, dan zegt Hij kwaadaardig: “Let op, wat voor politici ik ga plaatsen in dat land.”
Wat ik ook altijd een ramp vind? Vaderdag!!Ik heb verschrikkelijk medelijden met al die duizenden kinderen die op die derde zondag in juni met hun knutselwerkjes van school wachten op een verwekker die niet op komt dagen, omdat hij de verantwoordelijkheid van het vaderschap niet wil dragen. Maar vaderdag is ook een ramp voor de vaders die na scheiding van de moeder hun kinderen niet meer mogen zien, laat staan meedoen met de opvoeding, hoe graag ze dat ook zouden willen. Voor mij kunnen ze al die dagen afschaffen: ik wil op moederdag absoluut geen mixer of plastic bloemen. Ik heb mijn kinderen destijds bezworen om me op die dag, als ze me dan persé wilden verwennen, een lekker ontbijt-op-bed te brengen. En daar waren ze met een wiebelend dienblad met een zacht gekookt eitje, toast met gesmolten kaas en zelfgeperst sap van Surinaamse sinaasappels., met faya-lobi versierd. Want daar gaat het om: lobi!
Nog een laatste ramp: de WeeKaa. Wat een terreur! Alles, letterlijk alles, wordt opzij gezet voor Koning (of is het God?) Voetbal. Miljarden gaan erin om, die net als de miljarden voor de wapenindustrie veel beter zouden kunnen worden gebruikt. Aan kippen voor Fina b.v.
Christine Samsom
