Goedkope demagogie

Op de literaire pagina van zaterdag 7 april 2007 van deze krant heb ik mij gestoord aan de inhoud van de laatste alinea uit het artikel: ‘Omdat het gaat over kinderen van Paramaribo’. Ik stuur regelmatig boeken uit Nederland, naar Suriname en ik ben voorzitter van Stichting Bukutori met een bibliotheek vol prachtige boeken, waarmee ik kinderen en volwassenen een plezier doe. Met respect voor alle boeken, die in Suriname door Surinaamse auteurs worden uitgegeven, stel ik toch vast dat boeken nooit teveel zijn en vooral, dat juist de boeken uit het buitenland een bibliotheek in Suriname mede bestaansrecht geven. Een afgeschreven boek kan hier makkelijk een nieuw leven beginnen, voor mensen (kinderen) die niets anders hebben of het boek nog niet gelezen hebben. Ik stuur ook vaak boeken van Surinaamse schrijvers, die in Nederland afgeschreven zijn, maar in Suriname nog in de schappen van de boekhandel liggen. Niets mis mee. Boeken kunnen met gemak de status van ‘tijdloos’ verwerven en behouden, emotioneel en inhoudelijk. Kijk maar in de boekenkasten, ook van kinderen.
Een boek is geen object dat enkel bedoeld is om herkenbaarheid te schenken. Een boek is ook en vooral bedoeld om horizonten te verleggen, om nieuwe werelden te ontdekken en vooral om uit te dagen. Boeken zijn katalysatoren. Sommige mensen zijn bang voor ‘dikke’ boeken, maar dat verschijnsel vermindert niet het bestaansrecht van die boeken. Ik ben er voorstander van om de kinderen van alle werelden boeken aan te bieden. Zij zijn intelligent genoeg om zelf een keuze te maken. Ook kinderen hebben recht op vreemde sprookjes.
Mijn generatie kent het verschijnsel van de ‘vreemde’ boeken in Suriname, maar dat juist heeft ons met chauvinisme en nationalisme groot gemaakt.
Er is geen enkel reden om roomser te zijn dan de paus. Misschien vormen de scheepsladingen juist de uitdaging om meer schrijvers in Suriname uit te dagen om heel gericht mooie boeken te schrijven voor jonge mensen. Die scheepsladingen zullen altijd noodzakelijk blijven, vooral wanneer het leesplezier groter wordt, ondanks de herkomst van een boek.
Laten we ophouden om steeds te zeuren over triviale aspecten van een probleem. Constructief idealisme spreekt mij meer aan. Met de lijst van 100 kinderboeken, richten we nog steeds geen schoolbibliotheek in.
De televisie dompelt ons, 24 uur per dag onder met films uit vreemde culturen, de radio trakteert ons dagelijks, ook 24 uur per dag, op de straatcultuur van de VS, de kranten hebben soms een hele katern over voor de lege wereld van de show, en elke dag hangen duizenden in de buurt van de beeldbuis om kennis te nemen van alles wat in Nederland en de rest van de wereld gebeurt. Boeken doen echt de minste pijn.

Guillaume Pool

 

Terug naar vorige colums (of andere tekst)