Eerste Heilige Communie
Nonchalant trekt mijn neefje zijn schouders op: “Ik weet het niet.”
“Je weet het niet?” zeg ik verbaasd.
Hij zou de Eerste Heilige Communie ontvangen.
“Kom no.”
Zijn hoofd gaat schuin omhoog, ogen gesloten en dan plotseling alsof hij de tafel van vier opzegt : "Jezus in je hart bewaren!”
“ OK ”, probeer ik ernstig te zeggen , “En wat gaat dan gebeuren?”
“ Dan mag ik nu hostie krijgen van de pater. Vroeger kreeg ik alleen maar een kruisje op mijn voorhoofd.”
‘Vroeger' , zegt mijn neefje van acht.
“Ehe!”Een terugblik op drie generaties Heilige Communie. Moeilijk om Kenny's moeder hierover te spreken. Ze is te druk in de weer met het organiseren van het feest. Was de kleermaker al klaar met zijn pak? Hadden alle vrienden een uitnodiging gekregen? Waren de kaarsen voor de taart gekocht? Wie zou de tafel versieren? Waar was in godsnaam de ballonnenpomp? “Ruth, zie je niet dat ik bezig ben!”
Met mijn oma heb ik iets meer geluk. Ze kan na bijna tachtig jaar terugkijken op haar eigen communie. Het zou niet doorgaan omdat haar ouders geen geld hadden voor een jurk. “Ik ben toen stiekem naar mijn peetmoeder geweest en vroeg haar een jurk. Ik moest en zou die communie doen!”
Dat ze de durf genomen had om op kosten van een ander communie te doen! Van haar ouders mocht ze voor straf geen feest vieren. Ze kreeg wel een dubbeltje om limonade te kopen en een bol van de frater.
“Het was de mooiste dag van mijn leven, ” zegt mijn oma dromerig , “Jezuke , liefste vriend...dat gij in ons hartje komt wonen.”
De tijden zijn veranderd. Feest lijkt belangrijker. “Religieuze vorming geeft houvast, ” zegt mijn oma droevig. “Nu gaan de kinderen naar bed met tv en zonder gebed.”
Ik kijk schuldig.
En dan de grote dag. Het lijken wel kleine bruiden en bruidegoms die gespannen wachten om luidkeels het ‘ja-woord' aan Jezus te geven. De hostie in kleine handen. Schattig.
En dan is het voorbij. Ballonnen hangen, de keuken geurt en mijn neefje sprint met zijn vriendjes op het erf, de gillende stem van zijn moeder negerend: “Kenny! Je witte hemd wordt vuil!”
“Ga je nu elke zondag hostie halen?”
“ Ik weet het niet...ik heb het druk. Zondag, weet je, veel huiswerk. Hostie proeft naar niets.”
Ruth San A Jong